Over hoe mijn huisdieren mijn hart braken

Dat is veel drama voor één titel, ik weet het. ‘t Is helaas ook hoe ik mij soms voel, als ik weer een ratje moet laten inslapen of levenloos in de kooi vind. Nog meer dan dode ratjes breken zieke ratjes mijn hart. En ze zijn nu eenmaal veel ziek. Lang ziek, lijken beter te worden en verslechteren dan weer. Ze krijgen vreemde dingen zoals auto-immuun reacties in hun vetweefsel of breken hun poot op 4 plaatsen waarna hun bot niet meer aan elkaar wil groeien. Of ze krijgen “gewone” dingen zoals MRSA’s. Vraag mij niet waar ze dat allemaal oplopen, ik zou het niet weten. Het enige wat ik weet is hoeveel tijd, moeite, hoop, wanhoop en pijn in zo’n dier kruipt. Opnieuw en opnieuw. En ook liefde ja, maar op den duur wegen de knuffels, de likjes, de zachte vachtjes die slapend in je nek liggen, niet meer op tegen de pijn.

En dus voel ik mij na ongeveer zes jaar ratjes houden gesloopt. Sommige mensen denken nu waarschijnlijk “‘t is maar een rat, laat dat inslapen en koopt u een nieuwe”, maar dat is iets wat ik niet kan. Ieder levend wezen dat ik in huis neem, is afhankelijk van mijn zorg en ik ga er verdomd mijn best voor doen dat ze een goed en zo lang mogelijk leven hebben, zonder dat ze al te veel moeten afzien. Met sommige van mijn ziekjes ben ik maanden bezig geweest, sommige genazen, sommige hervielen, opnieuw en opnieuw, maar nu is het genoeg.

Sinds dinsdagavond heb ik nog maar vijf ratjes, ooit had ik er tien, en het zijn de laatste vijf die ik ooit ga hebben. Dat uitschrijven is voor mij alsof ik het luidop zeg, het maakt het echter, definitief. Ik zou er van willen genieten van mijn laatste vijf, maar ik weet nu al dat ik dat niet meer kan. Het volgende abces is het zoveelste te veel en het volgende ratjes dat sterft is weer eentje dat te vroeg weggegaan is. ‘t Is niet echt een keuze meer, het moet gewoon. Stoppen of verzuipen, zo voelt het een beetje. Bovendien helpt het al niet dat ik nogal allergisch ben aan mijn beestjes. Een krab geeft mij vreselijke jeuk, hun kooi kuisen zorgt voor eczeem. ‘t Is niet echt afscheid nemen in schoonheid.

Stiekem denk ik aan daarna. Als ze allemaal weg zijn, de last van mijn schouders gevallen is en de wondes geheeld. Dan hoop ik dat er een schattig kitten of puppy mijn pad mag kruisen, eentje dat lang leeft en gezond is, dat komt knuffelen als ie daar zin in heeft en dat ik een vreselijk onnozele naam mag geven, want ik ben wel voor onnozele namen. En waar ik dan niet allergisch aan word, want zonder huisdieren moeten leven, dat zou mijn hart pas helemaal breken.

RIP Ratjes januari 2012

Nimh – Ajiki – Seth – Eénoog Evisu – Ryuk – Flurk – Marquis de Sade – Smokey Robinson – Quintessential Rahvin – Nemesis – (koning) Bellun – Pip(squeek) – Alfred Jodocus Piep – Oogie Boogie – Sephiroth – Finnigan
This entry was posted in Daily Life. Bookmark the permalink.

6 Responses to Over hoe mijn huisdieren mijn hart braken

  1. Pingback: [Wijvenweek] – Zeg nu eens iets positief over uzelf | Plutomeisje

  2. bolleke says:

    wij hebben anders wel iets in de aanbieding… het wordt wel af en toe wakker ‘s nachts… maar je zult er veel liefde van krijgen en veel knuffels.
    + de dokterskosten zijn terugbetaald

  3. Plutomeisje says:

    Merci alletwee, ‘k ga mijn best doen om nog te genieten van mijn huidige ratjes (ook al heb ik mijn groep ondertussen moeten splitsen, hoewel nu alles minder stressvol is dan daarvoor). ‘k Ben stiekem al (serieus) aan het uitkijken naar een ander beestje, maar ik raak er niet aan uit of ik nu best een hond of een kat zou nemen… Natuurlijk moeten mijn vriend zijn kattenmonsters ook nog met de nieuwe bewoners overeenkomen, dus echt alles moet afgewogen worden :P (in the meanwhile ben ik Schrödinger aan het overtuigen dat ik wel een toffe ben :P)

  4. PussyCath says:

    :( Ik begrijp het heel goed! Had ik de honden, katten en kipjes niet, dan had ik die stap nooit kunnen zetten. Als het een troost kan zijn, ik heb nog niet veel spijt gehad van die beslissing, ook al was ik zot van mijn ratsels. Maar op den duur wordt het zo moeilijk om u te hechten aan die beestjes en maakt ge u constant zorgen. Nog heel veel mooie momenten met de vijf mormeltjes die je nog hebt :)

  5. Kathleen says:

    Geniet nog met volle teugen van de die laatste vijf ratjes. Knuffel ze en aai ze en laat ze likjes geven. Je zal hun gezelschap nog missen. Daarna zal er dan zeker een nieuw diertje je pad kruisen, daar ben ik zeker van. Veel sterkte tot dan! En plezier ook uiteraard! :)

Tell me what you think