Monthly Archives

July 2010

Books

Over boeken

Bron: weheartit

Ik heb met het vriendje af en toe dezelfde discussie. Over boeken. Om een of andere bizarre reden vindt het vriendje dat boeken er ongelezen moeten uitzien. Ook al zijn ze gelezen. Zijn kant van onze boekenkast ziet er dan ook splinternieuw uit. Op die paar exemplaren na die ooit eens uitgeleend zijn, vallen er amper plooitjes in de ruggen op te merken.

Mijn kant van de kast ziet er ook redelijk nieuw uit. Het grootste deel van mijn boeken is namelijk nog ongelezen, ondanks mijn goede voornemen dit jaar. De exemplaren die wel ooit gelezen zijn staan met holle ruggen en bolle kaften gelezen te wezen. Niet zo mooi meer als de ongelezen exemplaren natuurlijk, maar je ziet tenminste dat ze gelezen zijn.

Ergens in de kast ligt er een plastiek zakje met 1984 in. Mijn poging om een boek van het vriendje in goede staat te houden terwijl ik het lees. Ik draai de pagina’s voorzichtig om, ik plooi de kaft niet over, maar ergens tussen mijn pendelen tussen Gent en thuis is het nieuwe er toch afgegaan. ‘t Is blijkbaar is het een soort gift om boeken ongelezen te lezen. (zo cree√ęr ik wel nieuwe cadeautjes voor het Vriendje, de echte ongelezen versies van de door mij gelezen exemplaren ^-^)

Ben ik alleen in mijn voorkeur voor de semi-bibliotheek-look of is mijn vriendje gewoon raar?

Handmade, Link Love

Ik wil dat ook!

‘k Heb niet zoveel vrije tijd meer de volgende weken, mijn naaimachine is nog steeds stuk, mijn offerte-aanvraag voor de nieuwe machine laat op zich wachten en alsof dat allemaal nog niet afschuwelijk erg is, gooit iedereen van die leuke tutorials op internet. Zucht. Juist, tutorials ging ik ook maken. Meer gezucht. Aangezien al mijn zelfmaak dingen nog een week tot een maand gaan moeten wachten, een overzichtje van alle dingen die ik zo graag wil maken… Jullie mogen me martelen met linkjes naar afgewerkte versies btw. ūüôā

  • Zo een kapstok wil ik ook wel graag. Zou bijgot niet weten waar ik hem zo moeten ophangen, maar natuurlijk hout is zoooo mooi… (‘k Zou hem moeten verven om bij al de rest te laten passen.
  • Ik hou van wolkjes. En helemaal van deze wolk-tapijtjes.
  • Ik wil heel graag beginnen screenprinten en tot het er van komt vind ik het leuk om zoveel mogelijk verschillende technieken te bestuderen. Verschillende kleurtjes aanbrengen doe je dus zo, op papier althans…
  • Om √©√©n of andere reden heb ik zin in frullige jurkjes, schortjes en haarbanden met lintjes en strikken. En ijscr√®me in schattige theekopjes in alle smaken met fruit en schattige cupcakes…
  • Een sixties kleedje met een schattige strik-riem op zou ook al goed zijn eigenlijk… ‘t Herinnert er mij aan dat ik nog eens naar Mad Men moet proberen kijken en mij over de afschuwelijk macho mannen in de reeks moet zetten. Mijn innerlijke feministe knock-out slaan zal daarvoor wel volstaan.
  • Boekjes maken is ook altijd leuk. Ik maak meestal van die supereenvoudige dingen maar deze tutorial op Poppytalk toont dat ook mooi afgewerkte boekjes niet zo moeilijk zijn. ‘k Zie het wel zitten om mijn schetsboeken zelf te maken in het vervolg. Altijd het juiste formaat dan. ^-^
Daily Life

Forever young

Kleine gooit met stokjes en ik kreeg er eentje: “Het doet er niet toe hoe jong of oud je bent, allemaal doen we wel eens dingen waarvoor we stiekem te oud zijn. Dingen waarvan we liever niet hebben dat andere mensen dat weten, omdat het niet gepast is voor onze leeftijd. Dus daarom: Waar ben jij te oud voor, maar kun je toch niet laten omdat je het eigenlijk wel leuk vindt?

Er is eigenlijk maar één ding uit mijn jeugd waar ik nog altijd aan vasthoud en dat is niet echt een geheim. Mijn dromen over sterren, dinosaurussen en fossielen heb ik al lang opgeborgen. Het enige wat blijft is mijn (lichte) obsessie met vampieren (en weerwolven). Vroeger heb ik echt ieder boek dat ook maar een referentie naar vampieren bevatte, verslonden. Mijn grote helden waren schrijvers als Paul van Loon, Tais Teng, Eddy C. Bertin. En Annette Curtis Clause die ik tot mijn laatste adem dankbaar zal zijn voor haar boek over weerwolven. Een tip voor mensen met schrijver-aspiraties: schrijf over weerwolven, ze zijn literair bijna uitgestorven!

Later was er Anne Rice natuurlijk, tot die besloot dat christelijke boeken schrijven leuker was dan vampier-boeken. Gelukkig waren er nog films zoals Interview with a vampire met Brad Pitt als Louis (ah heerlijke Louis) en Vampire Hunter D en boeken van Chelsea Quinn Yarbro. Ik las de biografie van Erszebeth Bathory en raakte teleurgesteld omdat ze nooit echt dienstmeisjes had afgeslacht. Dat waren gewoon roddels van oude seksistische buren die een alleenstaande machtige rijke vrouw in hun nabijheid niet konden verdragen.

Toen volgende een paar doodstille jaren. Vampieren werden om √©√©n of andere reden onhip en ‘t was moeilijk om nieuwe boeken te vinden. De laatste jaren zijn we echter weer verwend. Er kwamen strips, manga’s, schattige manga’s, boeken, series, meer boeken en ten slotte hele slechte films. Ah en ook een slechte serie. Het enige wat in al die vampier-hype nog mist, is gewoon een bende echte vampieren. Ergens in mijn achterhoofd zit nog altijd mijn kleine ik die niets cooler zou vinden dan echte vampier worden. Niet de Dracula versie met haar op mijn handpalmen (iew) maar een mix tussen Anne Rice vampieren en True Blood vampieren. Geen in het zonlicht glitterende janneterige vegetarische vampieren voor mij, maar lichtelijk gemene dingen met een gezonde allergie voor zonlicht. ^-^

Omdat ik best nieuwsgierig ben vandaag ga ik mijn stokje doorgeven aan mensen die hier regelmatig een comment achterlaten: Tess, Kelly en Lisa ūüôā¬†(en PussyCath mag het mij sms-en zolang ze nog geen blog heeft :P)

Movies & Music

Een film voor een tafel

Vorige week trok ik, onder lichte dwang (“als ge meegaat ga ik die tafel uit de kringloop voor u gaan halen”) naar de cinema. Niet dat je mij normaal moet dwingen om naar de cinema te gaan, films zijn leuk enal, maar ‘t ging hier wel om deel drie van de Twilight-reeks.

Het niveau van deel twee van die serie was al niet zo schitterend en deel 3 is eigenlijk alleen maar slechter (voila, nu weet ge het direct). De film mikt overduidelijk (maar echt over-duidelijk) op een tiener publiek. Veel kans dat tieners het gewoon doorhebben als ze kijken, wat normaal niet de bedoeling kan zijn. Naast de overduidelijke bakvissen praat in de film wordt er ook:

  • slecht geacteerd (voor de mensen die hem al gezien hebben: het vlotte gesprek in de tent tussen Jake & Eddy is het absolute dieptepunt)
  • te veel gebruik gemaakt van close-ups. Op een gegeven moment verlangde ik gewoon echt naar een long shot of hoe die dingen ook heten. Gewoon omgeving, benen, armen, romp enal. Niet gewoon het stuk van het hoofd tussen kin en haarlijn. Seriously, na een tijdje begint ge u te fixeren op Bella haar scheve mond en Jacob zijn scheve neus. Ge kunt dan ook niet anders, want er is niet anders om naar te kijken! Aan Edward zijn haar kunt ge u niet ergeren in close-up omdat ze zo close gaan dat je het niet ziet…
  • te weinig gedaan. Ik weet niet hoe het in het boek zit, maar er gebeurt niet veel in de film. De grote belangrijke clash tussen de goeie en de slechte duurt lijk een minuut ofzo. De rest van de film is gevuld met gepraat in close-up. Totaal geen spanning, geen opbouw enzovoort. Bella wordt bedreigd door een groot gevaar, maar ‘t is niet echt dat je hard gaan meeleven. Moest ze dood gaan, dan zou je waarschijnlijk content zijn, want dat zou willen zeggen dat de film sneller gedaan is….
  • weinig van kleren gewisseld. Volgens mij droeg Bella heel den tijd hetzelfde. Om √©√©n of andere reden hebben ze bespaard op kostuums. Misschien hadden ze een voorgevoel dat de film geen groot succes zou worden?

Gelukkig had ik nog een aflevering van True Blood staan om al die flauwe vampieren en weerwolven door te spoelen. En een gekke/weirde Japanse *tautologie-alarm* film over meisjes met stoere scooterkes en gothic lolita outfits. Denk aan onrealistische aanrijdingen en kapsels die er zwaaaaaaaar over gaan. De film “klopt” ook wel helemaal. Als ons hoofdpersonage zegt dat ze zichzelf enkel wilt vullen met zoetigheden, dan zult ge ze geen enkele keer betrappen met iets anders dan snoep op haar bord. Karakter enal, daar kunnen sommige personages nog iets van leren, eh Bella? Kamikaze Girls dus, onthoudt het maar voor als ge de volgende keer in de videotheek/internet/youtube zijt en op zoek zijt naar een leutige film.

*een voorkeur voor de Japanse cultuur en fucked-up-ness kan helpen bij het appreci√ęren van deze film* ūüėõ

Btw, moest er iemand zich afvragen hoe het dan met die tafel zit: die staat te blinken in mijn living tot als de parket in de bureau ge-olied is. Dat kan nog even duren, maar kan er nu wel alle dagen verliefd naar kijken. Mijn toekomstige stiktafel enal *zucht verlangend* nu nog een stikmachine dat marcheert

    Daily Life

    Bahbah

    De laatste dagen waren leuk en niet zo leuk tegelijkertijd.

    Ik keek bijvoorbeeld idioot veel Gossip Girl, wat wel leuk was, maar ‘t was alleen omdat ik boos was op de wereld en mijn stikmachine in het bijzonder. Ze/hij/het (ik ga dat onding echt geen naam geven, daarvoor mag het zichzelf eerst bewijzen) heeft het weer spontaan opgegeven. Het ene moment stik je gezwind rechtdoor, content dat je een hele zomer gaat kunnen stikken en het volgende moment ziet ge uw bovendraad alle kanten uitzwaaien en denk je “hmm dat is raar, waar is mijn draadspanning naartoe?”. Om dan te mogen vaststellen dat er op uw onderkant een kluwen van draad en knopen gestikt is. Bah. Dat wordt een tripje naar de Singerwinkel. Hopelijk deze keer zonder nare ervaringen, met mijn voorbeeldstukje mee en nog steeds binnen garantie. Inderdaad, ‘t is nog geen 6 maanden geleden sinds het laatste herstel. Stikmachines & Kapaza, dat doen we nooit meer.

    ‘k Mocht ook genieten van een hele hoop muggenbeten. En BBQ. En ook een insectenbeet (niet meer zeker dat van een mugje is) die plots (na twee weken) besloot dat het nu wel tijd werd om een allergisch of ontstoken te gaan reageren. ‘k Heb nu een dikke jeukerige zweterige voet. Schoenen met bandjes aan mijn enkel mag ik wel vergeten. Heb ik al gezegd dat hij dik is, mijn voet? ‘k Ben langs √©√©n kant een fat lady. Echt weird, maar ik besef nu wel dat dik mij niet staat. Bedoel, ik wil mijn enkel kunnen zien als ik naar beneden kijken, niet een vormloos hoopje voet. ‘k Heb dus maar iets meer groenten gegeten op de de BBQ.

    ‘t is hier trouwens niet allemaal kommer en kwel. ‘t Vriendje doet dan zo van die spontane schattige dingen die hem “Ah, ge hebt onkruid meegebracht” opleveren van de aanwezige vriendin. Arm Vriendje, ‘t was nochtans echt wel schattig.

    Handmade, Sewing

    Voor mij een buttercupke graag

    “t Is er hier ook eindelijk van gekomen. Net als iedere zichzelf respecterende craftende blogger maakt ik ook de Buttercup Bag. De hoeveelheid buttercupjes die er al in omloop zijn gebracht door naaiende medemensjes zal zo ongeveer wel overeen gaan komen met een oplage massaproductie tassen, maar dat is helemaal niet erg! De Buttercup is namelijk supergemakkelijk in elkaar te zetten. Ik heb meer tijd verspeelt om alle inches van de werkbeschrijving om te zetten naar cm’s (om dan te ontdekken dat mijn lintmeter ook gewoon een inches-kant heeft) dan om mijn stof te knippen en te stikken.

    Volgende keer ga ik ze wellicht iets groter maken (zoals hier) en ‘k wil er ook wel eens een paspelbandje in verwerken en met contrasterende stofjes werken langs den buitenkant en weet ik nog wat allemaal.

    We zijn ook nog met andere dingen bezig ondertussen. Zoals patronen aan elkaar tapen die ik afgeprint had. Onderstaande foto is van het Madeleine Bloomers patroon van Colette. Met zo warm weer zie ik dat wel zitten om daar met in mijn tuintje te loungen. Zo kan ik ook eens een patroon van daar testen vooraleer ik mij laat gaan op de andere patroontjes die in de shop verkrijgbaar zijn.

    Daily Life

    Zucht

    Voor één keer geen zucht vol frustratie, maar een zucht van opluchting. Mensen die mijn twitter volgen kunnen misschien al raden waarom, maar ik ben er in geslaagd om door al mijn (volle 3 + paper) vakken van het 2e semester te raken. Afgelopen week liep ik nochtans met een samengeknepen hartje rond en iedere keer als ik aan de proclamatie dacht, werd ik een beetje misselijk. Onderdrukken was dus de boodschap! (En dat voor iemand die nooit stresst -__-)

    Nu ik er door ben, mag ik er ook nog een beetje trots inwrijven dat ik geen enkele 10 heb. Ook geen enkele 11. Meer een 12, 13, 14, 14 & 15. Dat klinkt nog wel goed eigenlijk. Nu alleen nog door die drie miserabele vakken van het 1e semester van het 1e raken. Onder ander een klepper politicologie. We hebben nochtans een toffe (en mediageile enthousiaste) prof, maar dat helpt nu niet bepaald als ge door die 600 pagina’s droge politieke structuren en andere theoretische weetjes moet ploegen. Daarnaast nog een beetje sociologie (waar ik eigenlijk al 2 keer moest door zijn, ‘t is niet moeilijk, maar mijn naam is Lui) en tenslotte het vak waarvan het bijhorende plan een 8 halen en gedelibereerd worden, is (statistiek *krijgt spontaan koude rillingen*).

    Bovendien heb ik meer redenen om opgelucht te zuchten dan alleen die proclamatie die achter de rug is. We zijn nu ook officieel verhuisd. Allez, zo officieel als dat kan als zowat alles nog in de dozen zit. Afgelopen week zijn er een hoop ramen¬†ge√Įnstalleerd¬†(die nu totaal niet werken tegen de warmte blijkbaar :P) en is de living van een vers laag pleister voorzien. Nu gaan we nog wat op het gemak voortwerken, zo op dagen als ik mijn stikmachine en mijn doos verfjes ben beu gezien…